History of Christ Francis Butia's College

ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสงบลง โรงเรียนได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว เจษฎาจารย์มาร์ติน เดอ ตูรส์ และคณะที่ปรึกษา มีแนวความคิดที่จะเปิดโรงเรียนแห่งใหม่ในกรุงเทพฯ เพื่อรองรับการขยายตัวของโรงเรียน ประกอบกับท่านได้รับข้อเสนอ จากบาทหลวงโนเอล อธิการโบสถ์นักบุญฟรังซิสบูเตียร เสนอให้ที่ดินบริเวณถนนอังรีดูนังต์ เป็นสถานที่ก่อสร้าง
 

การขยายตัวมาเปิดโรงเรียนคริสต์ฟรังซิสบูเตียร ในฐานะสาขาที่สองของคณะภราดาเซนต์ฟรังซิส มิได้เกิดขึ้นท่ามกลางสภาพบ้านเมืองปกติ แม้ว่าประเทศไทยจะอยู่ห่างจากสงครามครั้งนั้นมาก แต่ผลกระทบทางเศรษฐกิจ สังคม ทำให้วัสดุที่จำเป็นสำหรับการก่อสร้างขาดแคลน และมีราคาแพง ขณะที่แรงงานกรรมกรก็เป็นสิ่งหายากเช่นกัน

​

เจษฎาจารย์มาร์ตินจึงได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างโรงเรียนคริสต์ฟรังซิสบูเตียร ตั้งแต่ปี ค.ศ.1925 โดยท่านเป็นนายช่างสถาปนิกออกแบบให้คำปรึกษาเอง และมีนายวาเลนไทน์ (Mr. Valentine) เป็นวิศวกร ในขณะที่ดำเนินการก่อสร้างโรงเรียนอยู่นั้น ได้ใช้บ้านของนายลาเดลล์ เป็นโรงเรียนชั่วคราว ในปีแรกมีนักเรียนทั้งสิ้น 141 คน

​

โรงเรียนสร้างเสร็จสมบูรณ์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ.1930 มีตึกหลังใหญ่เรียกว่า " ตึกแมรี่ " โดยส่วนที่เป็นไม้ใช้ไม้สักทั้งสิ้น ซึ่งบริษัทลลิตรา เป็นผู้ติดต่อส่งวัสดุต่าง ๆ ในการก่อสร้าง คิดตามบัญชีที่บันทึกไว้ทั้งสิ้นเป็นเงินประมาณ หนึ่งแสนเศษ ในระยะแรกรู้จักกันในนาม " โรงเรียนคริสต์อังดู " และได้รับบุคลากรจากโรงเรียนข้างเคียงไปช่วยก่อร่างสร้างตัว ด้วยเหตุนี้เองในปีแรกจึงมีนักเรียนมาสมัครเป็นจำนวนถึง 150 คน